shariman bin hj ab. karim

sebaris nama..
sumber kekuatan sy..
nama yg sy bawa bersama..
setiap saat..
setiap detik..
begitu juga kekuatan die..
die x pernah lari dr masalah..
sentiasa tenang dlm melayani..
sejuta masalah yg terbentang..
die adalah insan yg paling ensem..
die juga insan yg paling penyabar..
die juga insan yg paling penyanyang..
andai die tersenyum..
dunia ku terang benderang..
dlm ketegasan ada senda gurau..
kasih yg tetap teguh..
tanpa secuit rasa putus asa..
die tetap melindungi sy dan mereka..
walaupon gagal sebentar..
die bangun demi sy dan mereka..
hanya kesenangan sy dan mereka..
impian die..
walaupon die terpaksa berkorban..
kini..
sy dan mereka harus membalas..
tangannya sy pimpin..
kini..
die bergantung..
pada kekuatan sy dan mereka..
semangat juang die..
kini tersemat..
pada jiwa sy dan mereka..
sy sangat sangat sangat sayang die..


semoga abah cepat sembuh dan cergas seperti dulu..

masalah = problem

simulasi ko-k sem 2..
pengurusan organisasi pertubuhan alumni ukm..
prof madya mohamad hussain..
die mmg funny n talkative..
byk bende yg die share..
dan sy pon nk share ngan kamu dan kamu ..
pe yg die share kat sy..
universiti bukanlah 1 tempat yg
berhawa dingin, de projector,
de dewan kuliah yg besar
tp cukuplah de seorang tua yg mengajar
dan seorang budak yg mendengar
walaupon pengajaran di bawah pokok...
2 mukadimah die je..
setiap insan di muka bumi ini
adalah saling bergantung..
kt bergantung pd org lain..
dan org lain bergantung pd kt..
kalau kt lemah
org lain pon akn lemah..
tp bile org lain lemah
kt jgn lemah tp terus bertahan..
bkn 2 je..
kt gak kene manfaatkn sumber2 yg terhad..
hasil yg kt bakal perolehi..
x bergantung pd modal..
yg penting ketahanan kt utk terus berjuang..
bile kt menghadapi kehidupan sbnar kelak
kt mesti bijak deal ngan ragam2 manusia
yg paling sy ingat..
prof de ckp psl 1 petua..
bile kt de problm
kt harus njoy..
kena ada ketahanan diri yg kuat dan padu
dan kurangkan kerunsingan
baru jiwa jd tenang
konsep & tafsiran kt
pd problem juga
harus berubah
kreativiti penting
utk manusia
menyelesaikan masalah
ingat
njoy ur problem

perhentian yg kesepian

cuti raye cina..
itu cuti terakhir sy bersama keluarga..
dan kwn2 di kampung..
tadi..
ana tepon..
mase tu sy sedang khusyuk siapkn esaimen ko-k..
utk simulasi..
ana berkata:
"kitorang tgah mkn kat luar ni..mkn seafood"
hati sy berkata:
"oh no..tetibe sy rase nk terbang pulang ke situ"
bkn sbb nk mkn ye..
tp sy terdengar suara ibu di belakang..
ibu, abah. along, ana, laili, os, anis, irsyad..
sume ade..
sy pulak..
di PTSL..
siapkan keje tuk simulasi..
oh no..
adakah sy seorang yg tidak pentingkn family???..
adakah sy sedang mengabaikan family???..
ibu slalu tanye bile sy tepon ibu..
bile sy mau pulang ke umah???..
pe yg sy jawab adalah..
mesyuarat..
kelas..
exam..
simulasi..
kem kepimpinan..
setiap pe sy lakukan..
hati sy terus rase sepi..
sepi tanpa kucupan mesra ibu..
dan sepi tanpa kata2 hikmah abah..

perhentian pertama

perhentian ini..
sy singgah..
untuk sy mndapatkan sbuah kepastian..
sy harus yakin..
bahawa mlm ini..
sy dan die..
x lg dihujani dgn pelbagai persoalan..
kekuatan sy..
harus sy peroleh kembali..
harap die..
pulangkan 'ia'..
dan persoalan die???..
adakah sy mampu tuk merungkai..
adakah hati sy setegar karang..
membuka kembali..
luka yg semakin pulih..
luka yg cube sy sembunyikn..
luka yg pertama di bumi UKM ini..
hanya tangisan mampu sy iringi..
tidak snggup utk sy 'melihat' mata ini..
terus dibasahi air mata yg terluka..
tidak betah utk sy 'melihat' hati ini..
terus berkecamuk..
mentari esok..
sangat sy nantikan..

permulaan sebuah penantian II

sambungan...

sy adalah org nomad..

yg sering berpindah..

tp x kuar malaysia lg..

dari parit buntar..

seminggu je jd org perak..

ibu yg ckp la..

pastu kajang..

tempat paling sesak prnah sy jumpe..

baru je nk kumpul geng..

darjah 2 dah pindah bangi..

bangi???..

104A, Kuartes Balai Bomba, Jalan Kemajuan,

Bandar Baru Bangi..

bile time isi borang..

part alamat la paling mls nk isi..

tp kat cni la sy paling rase hidup pnuh liku..

de yg syok..

de yg x syok..

tp bg keluarga sy..

ia adalah permulaan baru kami..

mninggalkan kesan hitam yg menyeksa jiwa..

sbb 2 sy x suke p kajang..

hoho..

em..

dr skola rndah jln 6..

smpai la skolah mnengah jln 2..

kawan sy mmg ramai..

tp mne mereka dan mereka sekarang..

sy doakan mereka dan mereka bahagia dan berjaya..

bru 3 bln xcited nk ambik PMR..

abah wat keputusan tuk pindah Sekinchan..

i hate it vm..

sy x snggup tinggalkn bangi..

everythng was here..

y and y..??..

mngkin ALLAH telah mengatur segalanya..

Sekinchan..

pekan ikan masin dan sawah..

mcm langit dgn bumi..

klu banding ngan bangi..

SMJK YOKE KUAN..

satu2nye skola mnengah yg ade..

sy redha..

sbijik cam ruse msuk kg..

nek basikal p skola..

abah xmo manjakan kami..

basikal pertama sy..

in purple..

dh ilang pon..

time form 5..

len kali sy citer..

tp last2 sy tergoda dgn suasana yg nyaman..

xde lg istilah hiruk-pikuk dlm hidup sy..

mengayuh basikal ditemani matahari terbit..

angin sawah yg sepoi2 bahasa..

pmangkin tuk p skola..

tp ble smpai klas..

em..

hampeh..

sesak jiwa sy..

half dak malay..

half dak chinnese..

mmg cam pasar..

diskriminasi x prnah lekang ngan skola ni..

tp sy xleh mngalah dgn mereka dan mereka..

kejayaan dlm PMR hadiah wat ibu dan abah..

hidup yg smakin mncabar harus diteruskn..

masih ada SPM..

skola terakhir sy..

SMK DATO' HARUN..

skola kesayangan Dato' Noh..

sy bkn sesape di sini..

hanya pembahas skola..

sy dan hidup sy..

bahagie dan sengsara sndiri..

sempat ditemani si dia..

sparuh jln je..

ibu ckp..

biarkan..

lpskn die..

kejar kejayaan dlu..

pasti die akn kembali..

klu mmg jodoh sy..

kejayaan setelah memendam rase..

dr darjah 6..

akhirnye dpt sy berdiri di atas pntas..

dibacakan biodata dan kejyaan sy..

sumenye tuk abah dan ibu..

sy teruskan penantian..

perhentian seterusnya..

PERLIS..

permulaan sebuah penantian

ASSALAMUALAIKUM, salam bestari, salam perpaduan, salam keamanan, salam 1 Malaysia, salam buat semua...
16 Mac 2010..hari kelahiran sape sy x sure..
tp yg sy tahu ni ari pertama blogku dicoret sebagai permulaan sebuah penantian..
apa yang sy nantikan sangatlh subjektif..
bile blog penantian ini berakhir pasti segalanya terungkai..
sekarang..
sbg permulaan sebuah penantian..
sy ingin mengimbas kembali siapa diriku..
nama yg indah diberi..
shaidatul mmbawa sebaik-baik..
dan shida mmbawa mksud..
masih blum sy tahu mksudnye..
shariman adalah nama yg sy bawa ke mana jua diri ini berlabuh..
abah dan ibu sumber kekuatan sy..
x prnah lelah memberi inspirasi..
walaupon kadang2 sy terlupe..
maaf abah..
maaf ibu..
parit buntar tanah sy dilahirkan..
28 julai 1990 sy berjaya melihat dunia..
alhamdulillah pada detik 5.58 petang ari tersebut..
sy berjaya dalam perjuangan pertama..